Πουλακίδας: Τι είχε πει για Euroleague και τι αλλάζει μετά τους Μάβερικς

Ο Τζον Πουλακίδας είναι πλέον ελεύθερος από τους Ντάλας Μάβερικς και από τις 17 Οκτωβρίου η υπόθεσή του έχει περάσει σε διαφορετικό στάδιο. Όχι επειδή υπάρχει συμφωνία με ευρωπαϊκή ομάδα, αλλά επειδή εξαφανίστηκε το συμβατικό εμπόδιο που υπήρχε όσο ο 23χρονος γκαρντ και φόργουορντ βρισκόταν σε two-way συμβόλαιο στο Ντάλας.
Για τον Ολυμπιακό η περίπτωση παρουσιάζει ενδιαφέρον λόγω του ελληνικού στοιχείου, της ηλικίας και κυρίως του σουτ. Ο Πουλακίδας είχε βρεθεί στο μικροσκόπιο των ερυθρόλευκων ήδη πριν από την τελευταία εξέλιξη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει κατατεθεί πρόταση ή ότι υπάρχει συμφωνία.
Υπάρχει όμως μία παλιότερη τοποθέτηση του ίδιου που επιστρέφει αναπόφευκτα στη συζήτηση. Όταν είχε ερωτηθεί για το ενδεχόμενο να αγωνιστεί κάποια στιγμή στην Ευρώπη, ο Πουλακίδας είχε εμφανιστεί θετικός στην προοπτική της Euroleague, ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι προτεραιότητά του εκείνη τη στιγμή ήταν να κυνηγήσει την ευκαιρία του στο NBA.
Τι είχε πει για την Euroleague και γιατί τώρα αλλάζει η συζήτηση
Ο Πουλακίδας είχε αφήσει ανοιχτή την ευρωπαϊκή πόρτα, εκφράζοντας την επιθυμία να αγωνιστεί στην Euroleague σε κάποια φάση της καριέρας του. Το κρίσιμο σημείο είναι ο χρόνος στον οποίο έγινε εκείνη η τοποθέτηση. Δεν αποτελούσε δήλωση ότι αναζητούσε τότε ομάδα στην Ευρώπη ούτε προαναγγελία μεταγραφής.
Η προτεραιότητά του ήταν το NBA και αυτό ακολούθησε. Μετά το Yale βρέθηκε στην αναπτυξιακή λίγκα και κατάφερε να φτάσει μέχρι το Ντάλας, κερδίζοντας συμμετοχές με τους Μάβερικς και στη συνέχεια two-way συμβόλαιο.
Στην τελευταία του σεζόν στο Yale είχε 19,4 πόντους ανά αγώνα, σουτάροντας πάνω από 40% πίσω από τη γραμμή των τριών πόντων. Το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό δεν χάθηκε όταν ανέβηκε επίπεδο.
Στην G League την περίοδο 2025-26 έπαιξε 44 παιχνίδια και είχε 12,7 πόντους σε 27,9 λεπτά. Το 44,6% στα τρίποντα ήταν ο αριθμός που ξεχώρισε περισσότερο, με περίπου 3,4 εύστοχα σε 7,5 προσπάθειες ανά αγώνα.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το shot profile. Περίπου 79% των προσπαθειών του προέρχονταν από το τρίποντο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των εύστοχων τριπόντων του δημιουργήθηκε μετά από πάσα. Πρόκειται επομένως περισσότερο για shooter και finisher επιθέσεων παρά για γκαρντ που θα πάρει σταθερά την μπάλα για να οργανώσει.
Με τους Ντάλας Μάβερικς πήρε 13 συμμετοχές στο NBA, έχοντας 8,8 πόντους σε περίπου 19,5 λεπτά. Σούταρε με 40,3% από το τρίποντο και οι 77 από τις 91 συνολικές προσπάθειές του εντός παιδιάς ήταν πίσω από τη γραμμή των 7,25 μέτρων.
Έφτασε μάλιστα μέχρι τους 28 πόντους σε ένα παιχνίδι, ευστοχώντας σε οκτώ τρίποντα. Είναι ένα δείγμα του βασικού λόγου για τον οποίο το όνομά του παραμένει ενδιαφέρον και στην ευρωπαϊκή αγορά.
Το scouting profile του 23χρονου έχει ήδη αναλυθεί στην περίπτωση του Πουλακίδα και του ρόλου που πραγματικά μπορεί να δώσει. Στα 1,98 μ., με άνοιγμα χεριών περίπου 2,08 μ. και αριστερό σουτ, διαθέτει μέγεθος που επιτρέπει διαφορετικές χρήσεις στην περιφέρεια.
Δεν είναι όμως ένας δεύτερος Τάιλερ Ντόρσεϊ. Η δημιουργία μετά από ντρίμπλα, το πρώτο βήμα και η παραγωγή για τους συμπαίκτες του δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με το στατικό σουτ και την κίνησή του χωρίς την μπάλα.
Τι περιμένουμε μετά την αποδέσμευση από το Ντάλας
Εδώ βρίσκεται πλέον το πραγματικό παρασκήνιο. Η αποδέσμευση από τους Μάβερικς δεν στέλνει αυτομάτως τον Πουλακίδα στην Ευρώπη. Του αφαιρεί όμως μία σημαντική δέσμευση και υποχρεώνει την πλευρά του να αποφασίσει ποια αγορά θα κυνηγήσει στη συνέχεια.
Το πρώτο σενάριο παραμένει η Αμερική. Ο Πουλακίδας είναι μόλις 23 ετών, έχει ήδη παίξει σε NBA παιχνίδια και διαθέτει ένα από τα χαρακτηριστικά που αναζητούν διαρκώς οι ομάδες της λίγκας, το περιφερειακό σουτ. Ένα νέο two-way συμβόλαιο ή μία ευκαιρία μέσω G League δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Αν αυτή η πόρτα δεν ανοίξει άμεσα, τότε η Euroleague γίνεται πολύ πιο ρεαλιστική επιλογή από ό,τι ήταν όταν ο παίκτης βρισκόταν δεσμευμένος στο Ντάλας. Και εκεί η παλιότερη δήλωσή του αποκτά πρακτικό ενδιαφέρον, επειδή γνωρίζουμε ότι δεν αντιμετωπίζει αρνητικά την ευρωπαϊκή προοπτική.
Ο Ολυμπιακός στη Euroleague αποτελεί αναπόφευκτα μέρος της συζήτησης. Οι ερυθρόλευκοι γνωρίζουν την περίπτωσή του και το αγωνιστικό του προφίλ έχει ένα χαρακτηριστικό που μπορεί να μεταφερθεί σχετικά καθαρά από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, το catch and shoot.
Η χρησιμότητα ενός τέτοιου παίκτη γίνεται μεγαλύτερη δίπλα σε δημιουργούς που μπορούν να παράγουν πλεονέκτημα με την μπάλα. Με γκαρντ όπως ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ και ο Ζαν Μοντέρο, ένας σουτέρ που κινείται χωρίς την μπάλα μπορεί να τιμωρεί τις βοήθειες αντί να χρειάζεται κατοχές για να δημιουργήσει το δικό του σουτ.
Αυτός είναι και ο λόγος που η περίπτωση Πουλακίδα έχει περισσότερες διαστάσεις από την καταγωγή ή το διαβατήριό του. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν το 40% και πλέον που έχει δείξει από μακριά μπορεί να μεταφερθεί σε έναν περιορισμένο, συγκεκριμένο ρόλο Euroleague.
Υπάρχουν και ερωτήματα. Η άμυνά του απέναντι σε γρηγορότερους γκαρντ χρειάζεται μεγαλύτερη συνέπεια, δεν διαθέτει εκρηκτικό πρώτο βήμα και η δημιουργία του παραμένει περιορισμένη. Το να έρθει στην Ευρώπη θα σήμαινε επίσης προσαρμογή σε πολύ διαφορετικές αποστάσεις, αποφάσεις και τακτικές απαιτήσεις.
Η εκτίμησή μας είναι ότι το επόμενο βήμα θα κριθεί πρώτα στην αμερικανική αγορά, επειδή ένας 23χρονος με 13 συμμετοχές NBA και ποσοστό 40,3% στα τρίποντα έχει λόγο να εξαντλήσει τις πιθανότητες για νέο συμβόλαιο πριν αλλάξει ήπειρο.
Αν όμως το NBA δεν του δώσει σύντομα τον ρόλο που αναζητά, τότε τα δεδομένα θα είναι διαφορετικά. Η Euroleague είναι μία προοπτική για την οποία ο ίδιος έχει ήδη μιλήσει θετικά και ο Ολυμπιακός έχει λόγο να γνωρίζει ακριβώς πότε αυτή η προοπτική θα μετατραπεί από θεωρητική επιλογή σε πραγματική διαθεσιμότητα.
Μέχρι να υπάρξει συγκεκριμένη κίνηση, η σωστή σειρά παραμένει ξεκάθαρη. Αποδέσμευση δεν σημαίνει πρόταση, πρόταση δεν σημαίνει συμφωνία και το ενδιαφέρον δεν ισοδυναμεί με μεταγραφή. Αυτό που άλλαξε στις 17 Οκτωβρίου είναι ότι για πρώτη φορά η επόμενη ομάδα του Πουλακίδα βρίσκεται πραγματικά στο τραπέζι.
















Επόμενο →Άιβερσον: Η πιο δύσκολη εξομολόγηση του «The Answer» δεν αφορά καθόλου το μπάσκετ