Όταν τα φώτα της γιορτής σβήσουν και οι φωτογραφίες με το τρόπαιο περάσουν στο αρχείο, αυτό που μένει στον προπονητή είναι η ψυχρή πραγματικότητα του χορταριού. Ο Ολυμπιακός έκανε το καθήκον του κατακτώντας τον πρώτο τίτλο της χρονιάς, όμως θα ήταν λάθος να μείνουμε μόνο στην τελική εικόνα του 3-0.
Η δυσκολία με την οποία ήρθε αυτή η νίκη απέναντι σε έναν μαχητικό ΟΦΗ αποτελεί ένα σοβαρό καμπανάκι ενόψει συνέχειας για τους ερυθρόλευκους. Ο Ιανουάριος είναι μήνας φωτιά και η ομάδα έδειξε πως χρειάζεται άμεσα να βρει λύσεις στην επιθετική της ουσία.
Η παγίδα της φλυαρίας στα άκρα
Το μεγαλύτερο θέμα που ανέδειξε ο τελικός εντοπίζεται στα φτερά της επίθεσης, εκεί που η ποιότητα ξεχειλίζει αλλά το αποτέλεσμα αγνοείται. Ποντένσε και Ζέλσον Μάρτινς είναι παίκτες που μπορούν να ζαλίσουν κάθε άμυνα με τις ντρίμπλες τους, όμως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο αυτό δεν αρκεί αν δεν συνοδεύεται από αριθμούς.
Η εικόνα τους στην Κρήτη ήταν γεμάτη ενέργεια αλλά άδεια από ουσία, καθώς σπατάλησαν πολλές προϋποθέσεις χωρίς να δώσουν την τελική πάσα ή το γκολ που θα έλυνε τα πόδια της ομάδας νωρίτερα.
Ο Μεντιλίμπαρ περιμένει και πρέπει να απαιτήσει πολλά περισσότερα από τους δύο σταρ του, καθώς η κατοχή μπάλας χωρίς απειλή είναι δώρο άδωρο στα δύσκολα ματς που έρχονται. Δεν γίνεται ο Ολυμπιακός να κυριαρχεί για ώρα στο γήπεδο και να χρειάζεται μια επέμβαση του Τζολάκη ή την παράταση για να νιώσει ασφαλής.
Η έλλειψη καθαρού μυαλού στην τελική προσπάθεια από τους βασικούς εξτρέμ είναι πολυτέλεια που οι Πειραιώτες δεν μπορούν να πληρώνουν συνέχεια, ειδικά όταν το πρόγραμμα βαραίνει επικίνδυνα.
Το παράδειγμα προς μίμηση
Στον αντίποδα αυτής της κατάστασης στέκεται φωτεινό παράδειγμα ο Γιουσούφ Γιαζίτσι, ένας ποδοσφαιριστής που διδάσκει τι σημαίνει επαγγελματική νοοτροπία. Παρότι γνωρίζει πως δεν αποτελεί την πρώτη επιλογή και έχει πάρει το μήνυμα πως ο χρόνος του θα είναι περιορισμένος, μπήκε στο γήπεδο και έκανε τη διαφορά.
Το γκολ του δεν ήταν απλά μια ωραία εκτέλεση, αλλά η απόδειξη πως η ποιότητα δεν χρειάζεται πολλά λεπτά για να φανεί όταν υπάρχει θέληση και συγκέντρωση. Ο Τούρκος άσος αξίζει το σεβασμό όλων γιατί αρνείται να συμβιβαστεί με τον ρόλο του κομπάρσου και φωνάζει «παρών» κάθε φορά που του ζητείται.
