Το πρόβλημα με τον Χέις-Ντέιβις δεν ήταν ο παίκτης – Ήταν ο τρόπος που τον χρησιμοποίησε ο Παναθηναϊκός

Ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις επέστρεψε στην EuroLeague σαν παίκτης πρώτης γραμμής. Όχι σαν ακόμη ένα καλό «τεσσάρι». Στη Φενέρμπαχτσε είχε μετατραπεί σε σταθερό επιθετικό σημείο αναφοράς, με 16,7 πόντους και 41% στο τρίποντο στην EuroLeague του 2024-25.

Στον Παναθηναϊκό το πακέτο έμεινε το ίδιο. Η επιρροή όχι. Και εδώ βρίσκεται η ουσία: δεν χάλασε ξαφνικά ο Χέις-Ντέιβις. Άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο έμπαινε στην επίθεση.

Από σημείο αναφοράς σε ακριβό συμπλήρωμα

Τα advanced δεδομένα που συνοδεύουν την περσινή του παρουσία δείχνουν καθαρή υποχώρηση. Από 29,9 πόντους ανά 100 κατοχές στη Φενέρ έπεσε στους 27,3, με το True Shooting από 60,6% στο 55,7% και το effective field goal percentage από 55,3% στο 50,8%.

Η πιο καθαρή πληγή ήταν το τρίποντο, από 40,9% στο 34,2%. Το δίποντο έμεινε σχεδόν σταθερό. Άρα δεν μιλάμε για παίκτη που ξαφνικά δεν μπορούσε να τελειώσει φάσεις κοντά στο καλάθι. Μιλάμε κυρίως για απώλεια αποτελεσματικότητας σε ένα κομμάτι που στη Φενέρ είχε γίνει βασικό όπλο.

Η διαφορά όμως δεν ήταν μόνο ποσοστιαία. Ήταν λειτουργική.

Ο Παναθηναϊκός του Αταμάν είχε μία ξεκάθαρη ιεραρχία, πολύ μπάλα στους δημιουργούς και, πάνω απ’ όλους, στον Κέντρικ Ναν. Λογικό ως ένα σημείο. Όταν διαθέτεις τέτοιον scorer, του δίνεις κατοχές. Το πρόβλημα αρχίζει όταν για να τροφοδοτήσεις το ένα όπλο, μετατρέπεις ένα άλλο elite όπλο σε spacer.

Αυτό συνέβη αρκετές φορές με τον Χέις-Ντέιβις.

Στη Φενέρ δεν περίμενε απλώς την μπάλα

Ο Χέις-Ντέιβις είναι πολύ πιο επικίνδυνος όταν η επίθεση τον αναγκάζει να πάρει αποφάσεις. Post-up απέναντι σε μικρότερα κορμιά. Επιθέσεις πάνω σε αλλαγές. Cuts από την αδύνατη πλευρά. Short roll. Κατοχές όπου παίρνει την μπάλα γνωρίζοντας ότι το play έχει σχεδιαστεί για να δημιουργήσει δικό του πλεονέκτημα.

Στον περσινό Παναθηναϊκό βρέθηκε συχνότερα στην απέναντι γωνία περιμένοντας την εξέλιξη μιας κατοχής που ξεκινούσε και τελείωνε γύρω από τους γκαρντ. Αυτό δεν τον κάνει άχρηστο. Τον κάνει όμως λιγότερο πολύτιμο από όσο μπορεί πραγματικά να είναι.

Και η πτώση δεν εμφανίστηκε μόνο στο σκοράρισμα. Σύμφωνα με τα δεδομένα του κειμένου αναφοράς, τα ριμπάουντ του ανά 100 κατοχές έπεσαν από 9,5 σε 6,6, ενώ το defensive rating ανέβηκε από 112,8 σε 115,8. Παρέμεινε θετικός στο συνολικό impact, αλλά όχι στο επίπεδο επιρροής που είχε στη Φενέρ.

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί. Το έχει ήδη αποδείξει. Το ερώτημα είναι πού και πώς του ζητάς να μπορεί.

Ομπράντοβιτς: εδώ αλλάζει η κουβέντα

Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς αλλάζει την εξίσωση. Όχι επειδή ο Σέρβος θα δώσει μηχανικά περισσότερα σουτ στον Χέις-Ντέιβις, αλλά επειδή το ζητούμενο πρέπει να είναι καλύτερες κατοχές.

Με Ναν και πλέον Φρανσίσκο στην περιφέρεια, ο Παναθηναϊκός διαθέτει χειριστές που μπορούν να τραβήξουν δύο αμυντικούς. Εκεί ο Χέις-Ντέιβις μπορεί να γίνει πολύ πιο επικίνδυνος, να τιμωρεί αλλαγές, να επιτίθεται στον δεύτερο χρόνο, να παίρνει την μπάλα στο mid-post και να κόβει πίσω από άμυνες που κοιτούν αποκλειστικά τον χειριστή.

Δεν χρειάζεται 18 σουτ.

Χρειάζεται οκτώ ή δέκα κατοχές με λόγο ύπαρξης, αντί για δεκαπέντε λεπτά περιμένοντας αν θα φτάσει η μπάλα στη γωνία.

Υπάρχει βέβαια ένα άμεσο εμπόδιο. Ο Χέις-Ντέιβις ξεκινά τη νέα εποχή με τον Ομπράντοβιτς τραυματίας, μετά το κάταγμα στο αριστερό χέρι που υπέστη την 1η Σεπτεμβρίου. Η επιστροφή του υπολογίστηκε περίπου στον ενάμιση μήνα, άρα το πρώτο αγωνιστικό δείγμα του νέου ρόλου του θα καθυστερήσει.

Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται καλύτερο Χέις-Ντέιβις – χρειάζεται να χρησιμοποιήσει αυτόν που ήδη έχει

Αυτό είναι το τελικό συμπέρασμα.

Ο περσινός Χέις-Ντέιβις δεν απέδειξε ότι έχασε επίπεδο. Απέδειξε πόσο εύκολα μία ομάδα μπορεί να πληρώσει για έναν πολυδιάστατο παίκτη και μετά να χρησιμοποιήσει μόνο το μισό πακέτο.

Ο Ομπράντοβιτς τώρα έχει μία απλή αλλά κρίσιμη δουλειά, να μην προσπαθήσει να «φτιάξει» τον Χέις-Ντέιβις. Να του ξαναδώσει τις κατοχές στις οποίες είναι Χέις-Ντέιβις.

Γιατί όταν παίρνεις έναν από τους καλύτερους two-way forwards της EuroLeague και τον βάζεις να περιμένει απλώς την πάσα του Ναν, δεν έχει πρόβλημα ο παίκτης.

Έχει πρόβλημα το playbook.