Η εντός έδρας ήττα του Παναθηναϊκού από την Παρί με 99-104 δεν ανέδειξε απλώς τις τεράστιες αμυντικές παθογένειες των «πρασίνων». Πυροδότησε, για πολλοστή φορά, τον γνωστό, κουραστικό και γραφικό κύκλο της «πράσινης κλάψας» γύρω από τη διαιτησία, επιβεβαιώνοντας πως ορισμένες συνήθειες δεν κόβονται ποτέ.
Δεν ξεκίνησε καλά-καλά η κρίσιμη καμπή της σεζόν, και η επικοινωνιακή μηχανή της απέναντι πλευράς πήρε μπροστά, προσπαθώντας να δυναμιτίσει το κλίμα και να βαφτίσει το αγωνιστικό της «ναυάγιο» ως διαιτητική αδικία.
Η νοσταλγία για το «παλιό» ΟΑΚΑ και η άρνηση του 50-50
Η αλήθεια είναι μία και μάλλον πονάει. Η εποχή που τα σφυρίγματα αποτελούσαν καθεστώς και η διαιτησία ήταν «στο τσεπάκι» συγκεκριμένων κέντρων έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η αδυναμία της «πράσινης» πλευράς να διαχειριστεί ψύχραιμα ένα καθεστώς πλήρους ισονομίας (50-50), βγάζει στην επιφάνεια μια πρωτοφανή τοξικότητα.
Έχουν τρελαθεί. Δεν μπορούν να ηρεμήσουν, βλέποντας τον Ολυμπιακό να κυριαρχεί με το σπαθί του στο παρκέ. Νοσταλγούν τις εποχές του περιβόητου “νόμου του ΟΑΚΑ”, τότε που η διαιτησία ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους.
Οι γνωστοί παραμυθάδες του συστήματος επιστράτευσαν ξανά τη δοκιμασμένη συνταγή. Όταν χάνουμε, φταίνε οι «γκρίζοι». Αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους για τους 104 πόντους που δέχτηκαν μέσα στο σπίτι τους από μια πρωτάρα (αλλά εξαιρετική) ομάδα της διοργάνωσης, επιλέγουν τον δρόμο της λάσπης και της προπαγάνδας.
Η «σκιά» του Ολυμπιακού και η στρατηγική του αποπροσανατολισμού
Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Η απάντηση βρίσκεται στο πρόσφατο παρελθόν. Τα διαδοχικά «γλέντια» που τους έχει ρίξει ο Ολυμπιακός σε Ελλάδα και Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια, τους έχουν δημιουργήσει ένα μόνιμο, βαθύ αγωνιστικό και ψυχολογικό τραύμα.
Η κλάψα έχει εξελιχθεί σε αγαπημένο «πράσινο άθλημα». Είναι το απόλυτο αποκούμπι για να κρύψουν τις αδυναμίες τους και να μην αναλάβουν τις ευθύνες τους, προσπαθώντας παράλληλα να πλήξουν επικοινωνιακά τους «ερυθρόλευκους». Μόνο που, πλέον, ο κόσμος γελάει με αυτά τα ξεπερασμένα επικοινωνιακά τρικ.
Άλλωστε όσοι έχουν μάτια και δεν φοράνε πράσινες παρωπίδες, μπορούν ξεκάθαρα να δούν σε αργή κίνηση την φάση για την οποία ο Αταμάν, ο Σλούκας και η παρέα του, διαμαρτύρονται!
Η ψυχρή πραγματικότητα πίσω από τις φωνές
Αφήνοντας στην άκρη τις οπαδικές αντιπαραθέσεις και αναλύοντας αντικειμενικά τα δεδομένα του αγώνα Παναθηναϊκός – Παρί (99-104), η εστίαση στη διαιτησία αποτελεί έναν κλασικό μηχανισμό αποπροσανατολισμού (deflection).
Ευσταθούν τα παράπονα; Η ψυχρή στατιστική και η εξέλιξη του αγώνα καταρρίπτουν το αφήγημα της μονόπλευρης σφαγής. Είναι χαρακτηριστικό πως και ο ίδιος ο προπονητής της Παρί (Ταμπελίνι), στις δηλώσεις του, παραπονέθηκε έντονα πως «τα σφυρίγματα πήγαν αποκλειστικά στη μία πλευρά υπέρ του Παναθηναϊκού αμέσως μετά την ένσταση του Αταμάν».
Η Στρατηγική της «Γκρίνιας»
Συσπείρωση του Κόσμου: Η στοχοποίηση της διαιτησίας δημιουργεί έναν “κοινό εξωτερικό εχθρό”, συσπειρώνοντας τον κόσμο γύρω από την ομάδα μετά από μια ήττα-σοκ.
Πίεση στους Διαιτητές (Lobbying): Οι δημόσιες φωνές στοχεύουν στη δημιουργία ψυχολογικής πίεσης ενόψει των επόμενων αγώνων της Euroleague ή του Πρωταθλήματος.
Αντικειμενικός Αντίκτυπος (Reality Check)
Συγκάλυψη Τακτικών Αδυναμιών: Όσο συζητιούνται τα σφυρίγματα, κανείς δεν συζητά γιατί η ομάδα δέχτηκε 10/22 τρίποντα στο ημίχρονο ή γιατί κατέρρευσε το αμυντικό transition.
Τοξικότητα στο Άθλημα: Η συνεχής αμφισβήτηση του 50-50 δηλητηριάζει το κλίμα, υποβαθμίζει το ίδιο το προϊόν της Euroleague και δημιουργεί φανατισμό.
Συμπερασματικά, καμία διαιτησία δεν φταίει όταν δέχεσαι 104 πόντους στην έδρα σου. Το να αναζητάς φαντάσματα στο ΟΑΚΑ αποτελεί μια άρνηση της πραγματικότητας. Όσο οι ομάδες αρνούνται να κοιτάξουν τον καθρέφτη τους και επενδύουν στη δημιουργία τοξικού κλίματος, τόσο θα εγκλωβίζονται στις ίδιες τους τις δικαιολογίες, αφήνοντας τους αντιπάλους τους να προχωρούν μπροστά.
