Μία εβδομάδα, δύο παιχνίδια με τον ίδιο αντίπαλο και δύο εντελώς διαφορετικές ιστορίες. Αυτό από μόνο του είναι χρήσιμο για τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Γιατί η προετοιμασία δεν υπάρχει για να επιβεβαιώνει πόσο καλό είναι το ρόστερ. Υπάρχει για να ξεσκεπάζει όσα ακόμη δεν λειτουργούν.

Στην Κύπρο ο Ερυθρός Αστέρας έκανε ακριβώς αυτό. Πίεσε τον Ολυμπιακό περισσότερο από ό,τι στην Κρήτη, γέμισε το παρκέ με μεγαλύτερη ποιότητα και για μεγάλα διαστήματα έδειξε ότι το φετινό ερυθρόλευκο υλικό μπορεί να σκοράρει σχεδόν με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά ακόμη δεν έχει μάθει να αμύνεται ως μία μηχανή.

Αυτό είναι το πραγματικό θέμα του 89-87.

Όχι το αν ο Σάσα Βεζένκοφ μπορεί να βάλει μεγάλο σουτ. Αυτό το ξέραμε.

Ο Ολυμπιακός έχει περισσότερη επίθεση από όση χωράει εύκολα

Ο Ερυθρός Αστέρας εμφανίστηκε πολύ πιο γεμάτος. Μονέκε, Νουόρα, Μότλεϊ και Κρις Τζόουνς έβαλαν διαφορετικού τύπου προβλήματα, ενώ η εξωπραγματική ευστοχία των Σέρβων από το τρίποντο εκτόξευσε την πίεση πάνω στην άμυνα του Ολυμπιακού.

Κάποια στιγμή το 13 στα 21 από τα 6,75 δεν ήταν απλώς καλό ποσοστό. Ήταν καταιγίδα.

Κι όμως ο Ολυμπιακός έμεινε εκεί.

Αυτό είναι που πρέπει να κρατήσει κάποιος πριν ενθουσιαστεί με το τελικό σκορ. Η ομάδα του Μπαρτζώκα διαθέτει πλέον τόσες διαφορετικές επιθετικές πηγές, ώστε ακόμη και σε βραδιά όπου η άμυνα δέχεται συνεχόμενα χτυπήματα, υπάρχει πάντα κάποιος για να απαντήσει.

Ο Φουρνιέ έδωσε σκορ και προσωπική φάση. Ο Μίλερ ΜακΙντάιρ άρχισε να δείχνει γιατί αποκτήθηκε, με δύναμη στην μπάλα, αλλαγές ταχύτητας και την ικανότητα να δημιουργεί πλεονέκτημα χωρίς να χρειάζεται ολόκληρη η επίθεση να χτιστεί γύρω του.

Και μετά υπήρχε ο Βεζένκοφ.

Αυτό είναι επιθετική πολυτέλεια.

Ο Βεζένκοφ έδειξε κάτι σημαντικότερο από το σουτ

Το νικητήριο τρίποντο θα παίξει στα highlights. Το καλάθι και φάουλ λίγο νωρίτερα ίσως ήταν ακόμη πιο δύσκολο. Αλλά ούτε εκεί βρίσκεται το πραγματικό μήνυμα.

Ο Βεζένκοφ είχε 0 στα 6 τρίποντα.

Και σούταρε ξανά.

Αυτό είναι η διαφορά ανάμεσα στον καλό σουτέρ και στον παίκτη που κουβαλά νοοτροπία MVP. Δεν ζητά άδεια από τα προηγούμενα σουτ για να εκτελέσει το επόμενο. Αν η κατοχή το απαιτεί, παίρνει την ευθύνη.

Η μπάλα μπήκε και ο Ολυμπιακός νίκησε.

Θα μπορούσε να μη μπει και το συμπέρασμα θα ήταν το ίδιο.

Ο Βεζένκοφ γύρισε σε μια ομάδα που έχει περισσότερα όπλα γύρω του από οποιαδήποτε προηγούμενη εκδοχή της. Αυτό του αφαιρεί βάρος, αλλά ταυτόχρονα τον κάνει ακόμη πιο επικίνδυνο. Δεν χρειάζεται να κουβαλά κάθε κατοχή. Χρειάζεται να είναι εκεί όταν το παιχνίδι ζητήσει τον παίκτη που δεν φοβάται την τελευταία.

Το μεγαλύτερο ταλέντο φέρνει και μεγαλύτερη ευθύνη

Εδώ όμως πρέπει να τελειώσει η γιορτή.

Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να περάσει μια σεζόν περιμένοντας από την επίθεση να διορθώνει ό,τι χαλάει πίσω.

Ο Νουόρα βρήκε χώρους. Ο Μονέκε έβαλε δύναμη και αθλητικότητα. Ο Μότλεϊ δημιούργησε προβλήματα κοντά στο καλάθι. Ο Κρις Τζόουνς έλεγξε ρυθμό και κατοχές. Οι Σέρβοι βρήκαν επανειλημμένα σουτ που σε πραγματικό παιχνίδι EuroLeague μπορούν να σε στείλουν σπίτι πολύ πριν από την τελευταία κατοχή.

Η μεγάλη δουλειά του Μπαρτζώκα αρχίζει εκεί.

Το REDFREAKS.GR είχε ήδη επισημάνει πριν από το ταξίδι ότι στην Κύπρο ο Μπαρτζώκας ήθελε να δει συγκεκριμένα στοιχεία λειτουργίας. Το δεύτερο παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα του έδωσε πολύ περισσότερο υλικό από μια εύκολη νίκη.

Του έδειξε πού ανοίγουν οι αποστάσεις στην άμυνα. Πόσο γρήγορα πρέπει να γίνονται οι περιστροφές. Πότε η πρώτη γραμμή πιέζει χωρίς την απαραίτητη κάλυψη πίσω της. Πόσο εύκολα μια ομάδα με τέσσερις ή πέντε δημιουργούς μπορεί να σε αναγκάσει να αλλάξεις διαδοχικά matchups.

Αυτά δεν διορθώνονται με περισσότερο ταλέντο.

Διορθώνονται με χρόνο.

Ποτέ τόσο καλό υλικό και ποτέ τόσο δύσκολη εξίσωση

Εδώ βρίσκεται και το παράδοξο του φετινού Ολυμπιακού.

Ο Μπαρτζώκας πιθανότατα δεν είχε ποτέ στη διάθεσή του τόσο πλούσια επιθετική πρώτη ύλη. Βεζένκοφ, Φουρνιέ, Μοντέρο, Ντόρσεϊ, Μίλερ ΜακΙντάιρ και οι υπόλοιπες επιλογές μπορούν να δημιουργήσουν παιχνίδι από τελείως διαφορετικά σημεία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ομάδα αυτομάτως γίνεται καλύτερη.

Περισσότερο ταλέντο σημαίνει περισσότερες αποφάσεις.

Ποιος κρατά την μπάλα. Ποιος παίζει χωρίς αυτή. Ποιος κλείνει. Ποιος θυσιάζει σουτ. Ποιος δέχεται ότι σήμερα θα παίξει δεκαπέντε λεπτά επειδή κάποιος άλλος ταιριάζει καλύτερα στο συγκεκριμένο παιχνίδι.

Ο Ολυμπιακός μπήκε στην προετοιμασία χωρίς πραγματικό χρόνο για χαλάρωση και τώρα φαίνεται γιατί.

Το επιθετικό ταλέντο είναι ήδη εκεί.

Η ομαδική ισορροπία πρέπει ακόμη να κατασκευαστεί.

Η Μακάμπι θα πιέσει ακριβώς εκεί

Το επόμενο τεστ απέναντι στη Μακάμπι Τελ Αβίβ είναι ιδανικό ακριβώς επειδή δεν πρόκειται να κρύψει τίποτα.

Η Μακάμπι παραδοσιακά ψάχνει ρυθμό, επιθέσεις σε πρώτο χρόνο και ατομική δημιουργία. Δεν θα περιμένει τον Ολυμπιακό να οργανώσει κάθε αμυντική κατοχή. Θα προσπαθήσει να χτυπήσει πριν στηθούν οι γραμμές.

Αυτό σημαίνει ότι το transition defense, η επικοινωνία και η πρώτη επιστροφή θα μπουν ξανά κάτω από μεγεθυντικό φακό.

Το τουρνουά Νεόφυτος Χανδριώτης δίνει λοιπόν στον Μπαρτζώκα κάτι πολυτιμότερο από τρόπαια προετοιμασίας.

Του δίνει προβλήματα.

Και τον Σεπτέμβριο τα προβλήματα είναι χρυσάφι, αρκεί να εμφανίζονται τώρα και όχι τον Ιανουάριο.

Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι έχει ταλέντο

Αυτό έχει ήδη τελειώσει.

Το ρόστερ φωνάζει ποιότητα. Ο Βεζένκοφ μπορεί να κρίνει παιχνίδια. Ο Φουρνιέ μπορεί να πάρει κατοχές πάνω του. Ο Μίλερ ΜακΙντάιρ προσθέτει δύναμη και δημιουργία. Ο Μοντέρο φέρνει ταχύτητα και απρόβλεπτο παιχνίδι.

Η ερώτηση πλέον είναι άλλη.

Μπορούν όλοι αυτοί να γίνουν μία άμυνα.

Μπορούν να προστατεύσουν ο ένας τον άλλον όταν η πρώτη πίεση σπάσει. Μπορούν να επικοινωνήσουν στις αλλαγές. Μπορούν να κρατήσουν την ίδια ένταση όταν η επίθεση δεν τους δίνει μπάλα.

Εκεί θα κριθεί αν ο φετινός Ολυμπιακός θα είναι απλώς θεαματικός ή πραγματικά κυρίαρχος.

Το 89-87 έδειξε και τα δύο άκρα.

Το ταβάνι είναι τεράστιο.

Η απόσταση μέχρι αυτό παραμένει μεγάλη.

Και αυτή είναι ίσως η καλύτερη είδηση που θα μπορούσε να πάρει ο Μπαρτζώκας μέσα στον Σεπτέμβριο.