Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται τέσσερις παίκτες που θα βάζουν 20 πόντους κάθε βράδυ. Δεν γίνεται κιόλας. Αυτό που χρειάζεται είναι τέσσερις παίκτες ικανούς να αναγκάσουν τον αντίπαλο να πιστεύει πως μπορούν να το κάνουν. Εκεί αλλάζει ολόκληρη η εξίσωση.
Γιατί η πραγματική δύναμη μιας επίθεσης δεν μετριέται μόνο από το πόσο σκορ έχει μέσα της. Μετριέται και από το πόσες αποφάσεις υποχρεώνει την άλλη πλευρά να πάρει. Και όταν στο ίδιο ρόστερ υπάρχουν Τάιλερ Ντόρσεϊ, Εβάν Φουρνιέ, Σάσα Βεζένκοφ και Ζαν Μοντέρο, κάθε τέτοια απόφαση μπορεί να ανοίξει άλλη πληγή.
Δεν μπορείς να κόψεις τα πάντα
Αυτό είναι το σημείο που έχει μεγαλύτερη αξία από μια απλή κουβέντα περί «πολυφωνίας». Απέναντι στον Ντόρσεϊ πρέπει να είσαι έτοιμος για εκτέλεση μετά από ντρίμπλα, για δύσκολο σουτ, για κατοχή που μπορεί να αλλάξει ρυθμό μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Αν όμως αρχίσεις να στέλνεις περισσότερη προσοχή πάνω του, κάπου αλλού θα εμφανιστεί χώρος.
Ο Φουρνιέ δεν χρειάζεται την ίδια συνθήκη για να σε τιμωρήσει. Μπορεί να διαβάσει την άμυνα, να παίξει πάνω στην αντίδρασή της και να δημιουργήσει είτε για τον ίδιο είτε για τον επόμενο. Ο Βεζένκοφ, πάλι, είναι άλλου τύπου πρόβλημα. Δεν χρειάζεται να κρατήσει την μπάλα για να καταστρέψει μια αμυντική ισορροπία. Μια λάθος ματιά, ένα καθυστερημένο βήμα, μια κακή αλλαγή και έχει ήδη βρεθεί εκεί όπου δεν έπρεπε να βρίσκεται.
Και μετά υπάρχει ο Μοντέρο. Ο παίκτης που μέχρι τώρα δεν έχει προλάβει να ξεδιπλώσει σε μεγάλο βαθμό όσα μπορεί να βάλει στην εξίσωση. Ταχύτητα, προσωπική φάση, αλλαγή κατεύθυνσης, παιχνίδι που δεν ακολουθεί πάντα το προβλέψιμο μονοπάτι. Δεν χρειάζεται να γίνει ο πρώτος σκόρερ. Αρκεί να γίνει ακόμη μία αιτία για να μη νιώθει ποτέ άνετα η άμυνα.
Αυτό είναι που κάνει την επίθεση δύσκολη. Όχι το να έχει έναν σταρ. Το να μην ξέρεις πού τελειώνει η πρώτη απειλή και πού αρχίζει η δεύτερη.
Η Κρήτη έδειξε κάτι πιο σημαντικό από τα πρόσωπα
Στα φιλικά της Κρήτης φάνηκε ήδη ένα πρώτο δείγμα αυτής της λογικής. Απέναντι στη Φενέρ, τα μεγάλα σουτ μπορούσαν να έρθουν από Ντόρσεϊ και Φουρνιέ, ενώ ο Ντόντα Χολ είχε φτάσει στους 16 πόντους. Στον τελικό απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα, ο Εντιάι τελείωσε επίσης με 16.
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό μήνυμα. Αν για να σταματήσεις τα βασικά επιθετικά όπλα του Ολυμπιακού αρχίσεις να ξηλώνεις τη δομή σου, τότε το σκορ μπορεί να έρθει από το σημείο που θεωρούσες δευτερεύον. Και αυτό για μια άμυνα είναι πολύ πιο επικίνδυνο από έναν παίκτη που ξέρεις ότι θα πάρει 20 σουτ.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν χρειάζεται να ψάχνει κάθε βράδυ τον ίδιο σωτήρα. Χρειάζεται η επίθεση να φτάσει στο σημείο όπου ο αντίπαλος θα διαλέγει τι θα του επιτρέψει. Θα πιέσει τον Ντόρσεϊ; Θα δώσει περισσότερη βοήθεια στον Φουρνιέ; Θα αρνηθεί τις κινήσεις του Βεζένκοφ; Θα κλείσει τους διαδρόμους στον Μοντέρο;
Το λάθος είναι να ψάχνουμε ποιος από τους τέσσερις θα γίνει «ο άνθρωπος της επίθεσης». Η δύναμη του φετινού Ολυμπιακού μπορεί να βρίσκεται ακριβώς στο ότι δεν θα υπάρχει ένας.
Και όταν μια άμυνα φτάσει να αναρωτιέται όχι «ποιον θα σταματήσω», αλλά «ποιον μπορώ να αντέξω να αφήσω;», τότε το παιχνίδι έχει ήδη αρχίσει να γέρνει προς την επίθεση.
📌 Μην χάνετε τα νέα του redfreaks.gr
Προσθέστε μας στις προτιμώμενες πηγές σας στην Google για να βλέπετε πρώτοι τα άρθρα μας στα Top Stories και το AI Search:
