Ντόρσεϊ και Ναν: Οι αριθμοί είναι elite, το πρόβλημα αρχίζει μετά από αυτούς
Υπάρχει ένα είδος παίκτη που μπορεί να σου κερδίσει έναν αγώνα σχεδόν μόνος του και, ταυτόχρονα, να σε αναγκάσει να αναρωτηθείς τι πληρώνει η ομάδα μακροπρόθεσμα για αυτή την επιθετική ελευθερία. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ και ο Κέντρικ Ναν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, με τον δεύτερο να βρίσκεται σαφώς σε υψηλότερο επίπεδο ατομικού ταλέντου και παραγωγής.
Οι αριθμοί δεν επιτρέπουν φθηνή κριτική. Ο Ναν ήταν MVP και πρώτος σκόρερ της Euroleague το 2024-25 με 21,1 πόντους, 4,3 ασίστ και 3,6 ριμπάουντ. Σούταρε 50,3% εντός παιδιάς και 42,6% από το τρίποντο. Ο Ντόρσεϊ ολοκλήρωσε την περασμένη Euroleague με 17,0 πόντους, 39,9% στα τρίποντα και 103 εύστοχα σουτ από τα 6,75 μέτρα.
Και οι δύο έχουν φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης. Άρα το επιχείρημα ότι δεν μπορούν να υπάρξουν σε πρωταθλήτρια ομάδα καταρρέει ως απόλυτη διατύπωση. Το πραγματικό ερώτημα είναι δυσκολότερο. Πόσο μεγάλο κομμάτι της επίθεσης μπορείς να τους παραχωρήσεις πριν η ικανότητά τους να λύνουν προβλήματα αρχίσει να δημιουργεί άλλα;
Ο Ναν είναι καλύτερος – και ακριβώς γι’ αυτό το δίλημμα γίνεται μεγαλύτερο
Ο Κέντρικ Ναν δεν είναι απλώς ένας volume scorer. Είναι ένας από τους ελάχιστους παίκτες στην Ευρώπη που μπορούν να γνωρίζουν όλοι στο γήπεδο τι πρόκειται να κάνουν και παρ’ όλα αυτά να φτάνουν στο σημείο που θέλουν. Στη σεζόν του MVP εκτελούσε 15,1 σουτ ανά αγώνα, έβαζε 21,1 πόντους και μοίραζε 4,3 ασίστ. Δεν μιλάμε λοιπόν για έναν παίκτη που απλώς πετάει την μπάλα προς το καλάθι.
Μιλάμε όμως για έναν γκαρντ γύρω από τον οποίο η επίθεση αναγκαστικά αποκτά συγκεκριμένη γεωμετρία. Θέλει μπάλα, αλλαγή αντιπάλου, pick and roll, απομόνωση και χώρο για να φτάσει στο pull-up ή στη διείσδυση. Όταν ο Ναν βρίσκεται σε ρυθμό, αυτή η επιλογή είναι απολύτως λογική. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν δεν είναι και η επίθεση συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν να είναι.
Ο Λάζαρος Παπαδόπουλος είχε περιγράψει το ζήτημα των κατοχών με τον πιο απλό τρόπο, επισημαίνοντας ότι από έναν συγκεκριμένο αριθμό ομαδικών επιθέσεων περίπου 20 μπορούν να καταλήγουν στον Ναν. Η αριθμητική είναι αμείλικτη. Όσο περισσότερες αποφάσεις συγκεντρώνονται σε έναν παίκτη, τόσο λιγότερες απομένουν για τους υπόλοιπους δημιουργούς.
Και εδώ βρίσκεται η ένσταση απέναντι στο hero-ball. Όχι στο δύσκολο σουτ του Ναν. Αυτό είναι μέρος της υπεραξίας του. Η ένσταση αφορά την κατοχή στην οποία υπάρχει δεύτερη και τρίτη λύση, αλλά η επίθεση τελειώνει σαν να μην υπήρχαν ποτέ.
Το μπάσκετ του Ναν πολλές φορές μοιάζει να λέει «δώστε μου την μπάλα και θα λύσω το πρόβλημα». Τις περισσότερες φορές έχει το ταλέντο να δικαιολογήσει αυτή την απαίτηση. Μια διεκδικήτρια όμως δεν χρειάζεται μόνο κάποιον που λύνει δύσκολες κατοχές. Χρειάζεται τον superstar που καταλαβαίνει πότε δεν χρειάζεται να τις κάνει δύσκολες.
Αυτό δεν ακυρώνει όσα έχει πετύχει. Το αντίθετο. Ο Ναν κατέκτησε τη Euroleague στην πρώτη του ευρωπαϊκή σεζόν και έναν χρόνο αργότερα αναδείχθηκε MVP. Αυτά είναι τα ισχυρότερα επιχειρήματα απέναντι σε οποιονδήποτε ισχυρισμό ότι δεν μπορεί να οδηγήσει ομάδα τίτλου. Εκείνο που μπορούν να αμφισβητήσουν οι αριθμοί είναι κάτι διαφορετικό, αν το μέγιστο ατομικό Ναν ταυτίζεται πάντοτε με το μέγιστο δυνατό της ομάδας του.
Ο Ντόρσεϊ έχει το ίδιο ένστικτο χωρίς να είναι Ναν
Με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ η κουβέντα γίνεται ακόμη πιο δύσκολη. Γιατί έχει αρκετό επιθετικό ταλέντο ώστε να πιστεύει ότι μπορεί να πάρει σχεδόν οποιοδήποτε σουτ, αλλά δεν διαθέτει την πληρότητα του Ναν ως δημιουργός με την μπάλα.
Η προηγούμενη σεζόν ήταν εξαιρετική. Ο διεθνής γκαρντ του Ολυμπιακού στη Euroleague είχε 17,0 πόντους σε 25,7 λεπτά, 53,2% στα δίποντα και 39,9% στα τρίποντα. Έβαλε 103 τρίποντα σε 38 παιχνίδια και μπήκε στη δεύτερη καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης. Υπήρξαν βραδιές όπως οι 37 πόντοι απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης που εξηγούν γιατί ένας προπονητής ανέχεται σουτ που για άλλον παίκτη θα οδηγούσαν κατευθείαν στον πάγκο.
Υπάρχει όμως ένας αριθμός που περιγράφει καλύτερα τη διαφορά Ντόρσεϊ και Ναν. Ο Ντόρσεϊ είχε 2,8 ασίστ ανά παιχνίδι στην περσινή Euroleague. Ο Ναν είχε 4,3 στη χρονιά του MVP. Κανένας δεν είναι pass-first guard, αλλά ο Αμερικανός του Παναθηναϊκού έχει μεγαλύτερη ικανότητα να προκαλέσει δεύτερο αμυντικό και να δημιουργήσει από αυτή την αντίδραση.
Ο Ντόρσεϊ είναι περισσότερο τελικός αποδέκτης μιας κατοχής. Βλέπει το καλάθι, μπορεί να σηκωθεί σε ελάχιστο χώρο και διαθέτει εκείνη την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται ένας μεγάλος σκόρερ. Η ίδια αυτοπεποίθηση όμως γίνεται επικίνδυνη όταν κάθε καλό σουτ θεωρείται δικό του σουτ.
Στις πρώτες πέντε φετινές συμμετοχές του είχε 12,6 πόντους σε μόλις 18 λεπτά, με 40,7% στα τρίποντα. Απέναντι στην Μπασκόνια έβαλε 25 και στη Virtus 22. Το επιθετικό προϊόν δεν αμφισβητείται. Η υπόθεση της τιμωρίας του Ντόρσεϊ έφερε όμως στην επιφάνεια κάτι που οι πόντοι δεν μπορούν να μετρήσουν, την αποδοχή του ρόλου όταν οι κατοχές και τα λεπτά μειώνονται.
Εκεί κρίνεται τελικά η χρησιμότητα ενός τέτοιου σκόρερ σε ομάδα που θέλει να σηκώσει την Euroleague. Όχι στο αν μπορεί να βάλει 25. Αυτό το ξέρουμε. Κρίνεται στο αν μπορεί να παίξει οκτώ λεπτά χωρίς να είναι πρωταγωνιστής, να συνεχίσει να τρέχει τα συστήματα και να δεχτεί ότι το καλύτερο σουτ μιας κατοχής μπορεί να ανήκει στον Βεζένκοφ, στον Φουρνιέ ή σε κάποιον άλλον.
Ο Ναν και ο Ντόρσεϊ παίζουν συχνά ένα μπάσκετ στο οποίο η προσωπική λύση προηγείται της υπομονής. Δεν χρειάζεται να τους αποδοθεί πρόθεση ή να ειπωθεί ότι αδιαφορούν για το αποτέλεσμα. Το αγωνιστικό αποτέλεσμα της κακής εκδοχής του hero-ball είναι αρκετό. Τέσσερις συμπαίκτες γίνονται θεατές, η μπάλα σταματά και μια οργανωμένη επίθεση μετατρέπεται σε διαγωνισμό shot making.
Αυτός είναι και ο λόγος που το μοντέλο του Κόντσαρ απέναντι στον Ντόρσεϊ παρουσιάζει τόσο ενδιαφέρον. Ο ένας δημιουργεί αξία απαιτώντας κατοχές, ο άλλος πρέπει να τη δημιουργήσει χωρίς αυτές. Οι μεγάλες ομάδες χρειάζονται και τους δύο τύπους, αλλά η ισορροπία χαλάει όταν ο πρώτος θεωρήσει ότι η αξία του μετριέται αποκλειστικά από τα σουτ που παίρνει.
Ναν και Ντόρσεϊ μπορούν να κερδίσουν Final Four, όπως έχουν ήδη αποδείξει. Μπορούν όμως και να δημιουργήσουν ένα δομικό πρόβλημα αν ολόκληρη η επίθεση υποχρεωθεί να υπηρετεί διαρκώς τον προσωπικό τους ρυθμό. Για μια πραγματική διεκδικήτρια, λοιπόν, το δίλημμα δεν είναι αν θέλει τέτοιο ταλέντο. Φυσικά και το θέλει. Το δύσκολο είναι να έχει αρκετά ισχυρή αγωνιστική ιεραρχία ώστε το ταλέντο να υπηρετεί την ομάδα και όχι η ομάδα το ταλέντο.
Πώς σε έκανε να νιώσεις;
Συντακτική ή ομάδα με εξειδίκευση στα ρεπορτάζ ποδοσφαίρου και μπάσκετ για τον Ολυμπιακό
Όλα τα άρθρα →
Επόμενο →Κόντσαρ: Γιατί δεν παίζει με Περιστέρι και πότε μπορεί να κάνει ντεμπούτο