Ολυμπιακός – ΟΦΗ: Η νίκη είναι υποχρέωση, αλλά το πρώτο τεστ του Αλγκουαθίλ είναι άλλο

Ο Ολυμπιακός αρχίζει ξανά. Όχι από το μηδέν, γιατί η σεζόν έχει ήδη ξεκινήσει και οι βαθμοί που χάθηκαν δεν επιστρέφονται. Αλλά με καινούργιο άνθρωπο στον πάγκο, φρέσκια ένταση στα αποδυτήρια και έναν στόχο που δεν άλλαξε ούτε χιλιοστό, το 49ο πρωτάθλημα.

Απέναντι στον ΟΦΗ, το πρώτο ζητούμενο είναι αυτονόητο. Νίκη. Στο Καραϊσκάκη, με αυτή τη διαφορά ποιότητας και μετά από αλλαγή προπονητή, δεν υπάρχει χώρος για φιλοσοφικές αναλύσεις πάνω στους τρεις βαθμούς. Ο Ολυμπιακός πρέπει να τους πάρει.

Η πραγματική συζήτηση αρχίζει αμέσως μετά.

Γιατί κανείς σοβαρός δεν περιμένει από τον Ιμανόλ Αλγκουαθίλ να μετατρέψει μέσα σε δύο προπονήσεις τον Ολυμπιακό σε Ρεάλ Σοσιεδάδ. Δεν έχει προλάβει να περάσει αυτοματισμούς, να αλλάξει ριζικά το build-up, να εγκαταστήσει καινούργιες αποστάσεις και να ζητήσει από έντεκα παίκτες να σκέφτονται ξαφνικά διαφορετικά.

Προλαβαίνει όμως να απαιτήσει διαφορετική συμπεριφορά.

Και εκεί αρχίζει η δουλειά του.

Η αλλαγή πρέπει να φανεί πριν από την τακτική

Ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ μπορεί να μην προλαβαίνει να αλλάξει το σύστημα, αλλά προλαβαίνει να αλλάξει την ένταση. Μπορεί να ζητήσει γρηγορότερη μπάλα. Πιο αποφασιστική πίεση μετά την απώλεια. Λιγότερη στατικότητα ανάμεσα στις γραμμές. Περισσότερες κινήσεις χωρίς την μπάλα και λιγότερες κατοχές που σέρνονται μέχρι κάποιος να αναλάβει μόνος του να λύσει τη φάση.

Αυτά δεν είναι προπονητική επανάσταση. Είναι απαιτήσεις.

Και μετά από αλλαγή τεχνικής ηγεσίας, οι ποδοσφαιριστές δεν έχουν την πολυτέλεια να δείχνουν σαν να μην συνέβη τίποτα.

Όταν φεύγει ένας προπονητής, δεν αποχωρεί μόνο εκείνος. Ανοίγει ξανά ολόκληρη η εσωτερική ιεραρχία. Οι βασικοί πρέπει να αποδείξουν ξανά γιατί είναι βασικοί. Οι αναπληρωματικοί βλέπουν νέο παράθυρο. Οι παίκτες που είχαν χάσει έδαφος μπορούν ξαφνικά να μπουν ξανά στη συζήτηση.

Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο όπλο κάθε νέου τεχνικού.

Όλοι ξυπνούν.

Ο ΟΦΗ δεν προσφέρεται για πειράματα χωρίς ένταση

Το λάθος θα ήταν να αντιμετωπιστεί το αποψινό ματς σαν εργαστήριο επειδή υπάρχει νέος προπονητής.

Δεν είναι.

Ο ΟΦΗ θα πάει στο Καραϊσκάκη για να δυσκολέψει τον ρυθμό, να κλείσει χώρους και να περιμένει το πρώτο σημάδι νευρικότητας. Όσο ο Ολυμπιακός δεν σκοράρει, τόσο ο αντίπαλος θα μεγαλώνει μέσα στο παιχνίδι. Και όσο περνά η ώρα, το γήπεδο θα ζητά περισσότερη ταχύτητα και περισσότερη αποφασιστικότητα.

Ο Ολυμπιακός πρέπει να σκοτώσει αυτή τη συνθήκη νωρίς.

Να μπει με την μπάλα γρήγορα στις πλευρές, να φορτώσει σωστά την περιοχή, να ξανακερδίσει κατοχές ψηλά και να μην αφήσει τον ΟΦΗ να αισθανθεί ότι μπορεί να μετατρέψει το ματς σε πόλεμο φθοράς.

Δεν χρειάζεται τριάντα πάσες για να θεωρηθεί ότι παίζει «ποδόσφαιρο Αλγουαθίλ». Χρειάζεται έντεκα παίκτες που θα αντιδρούν ταυτόχρονα όταν χάνεται η μπάλα.

Αυτό θα ήταν ήδη ένα πρώτο δείγμα.

Ο Μπέιλι δεν είναι ο διακόπτης

Η παρουσία του Λέον Μπέιλι στην αποστολή φυσικά τραβάει το ενδιαφέρον. Είναι καινούργιο πρόσωπο, έχει ταχύτητα, κάθετο παιχνίδι και το ένας εναντίον ενός που μπορεί να ανοίξει κλειστές άμυνες.

Αν αγωνιστεί, κάθε λεπτό του θα έχει ενδιαφέρον.

Αλλά ας μην μπερδεύουμε τα πράγματα. Ο Μπέιλι δεν πρέπει να γίνει η δικαιολογία ότι «τώρα θα αλλάξει όλη η ομάδα». Κανένας εξτρέμ δεν διορθώνει μόνος του την κυκλοφορία, την ένταση, το counter-pressing ή την απόσταση ανάμεσα στις γραμμές.

Η αλλαγή πρέπει να προηγείται της δικής του εισόδου.

Αν ο Ολυμπιακός χρειάζεται έναν καινούργιο παίκτη για να δείξει ζωντανός, τότε το πρόβλημα βρίσκεται βαθύτερα.

Ο Μπέιλι μπορεί να προσθέσει.

Δεν πρέπει να κουβαλήσει.

Ο Αλγκουαθίλ έχει σήμερα ένα μεγάλο πλεονέκτημα

Κάθε προπονητής στο πρώτο του παιχνίδι έχει κάτι που χάνεται γρήγορα, καθαρή προσοχή από όλους.

Τώρα κάθε οδηγία ακούγεται λίγο πιο δυνατά. Κάθε παρατήρηση μετρά περισσότερο. Κάθε επιλογή ενδεκάδας μπορεί να αλλάξει ισορροπίες στα αποδυτήρια.

Ο Αλγκουαθίλ πρέπει να εκμεταλλευτεί ακριβώς αυτό.

Να περάσει το πρώτο μήνυμα χωρίς περίπλοκες λέξεις. Όποιος τρέχει, πιέζει, σκέφτεται γρήγορα και υπηρετεί τη λειτουργία της ομάδας θα παίζει. Όποιος περιμένει το όνομά του να κάνει τη δουλειά, θα έχει πρόβλημα.

Δεν χρειάζεται άλλη θεωρία απόψε.

Το 49ο αρχίζει από την καθημερινότητα

Η κουβέντα για το 49ο ακούγεται μεγάλη για τέταρτη αγωνιστική. Δεν είναι.

Πρωταθλήματα δεν χάνονται μόνο στα ντέρμπι του Μαρτίου. Χάνονται και όταν μια ομάδα περνά εβδομάδες ψάχνοντας τον εαυτό της, αφήνοντας βαθμούς επειδή «ακόμη προσαρμόζεται».

Ο Ολυμπιακός δεν έχει τέτοια πολυτέλεια.

Ο Αλγκουαθίλ χρειάζεται χρόνο για να φτιάξει τη δική του ομάδα. Ο σύλλογος, όμως, δεν έχει χρόνο να περιμένει τα αποτελέσματα αυτής της δουλειάς για να αρχίσει να κερδίζει.

Αυτά τα δύο πρέπει να συμβαίνουν ταυτόχρονα.

Νίκη τώρα. Δουλειά αύριο. Βελτίωση κάθε εβδομάδα.

Τόσο απλά.

Απόψε δεν ζητείται να γεννηθεί ο τελικός Ολυμπιακός του Αλγουαθίλ. Ζητείται να φανεί ότι κάτι άλλαξε.

Να ξαναβγάλει η ομάδα νεύρο. Να ξαναπατήσει τον αντίπαλο όταν βρίσκει χώρο. Να παίξει με την αίσθηση ότι το Καραϊσκάκη δεν είναι μέρος στο οποίο περιμένεις να δεις πού θα πάει το παιχνίδι.

Το οδηγείς εσύ.

Αν συμβεί αυτό και έρθει η νίκη, τότε η τέταρτη αγωνιστική μπορεί πράγματι να αποκτήσει ειδικό βάρος αργότερα.

Όχι ως η ημέρα που ο Αλγκουαθίλ πρόλαβε να αλλάξει τον Ολυμπιακό.

Αλλά ως η ημέρα που ο Ολυμπιακός αποφάσισε ότι δεν θα περιμένει άλλο για να αλλάξει.