Ποντένσε για Μεντιλίμπαρ: Η ιστορία με τον Τζολάκη αποκαλύπτει ολόκληρη τη φιλοσοφία του
Δέκα τούμπες επειδή έδωσες λάθος πάσα. Σε πρώτη ανάγνωση μοιάζει με ιστορία από προπονητή παλιάς σχολής. Κάτι ανάμεσα σε καψόνι, χιούμορ και μέθοδο που δύσκολα χωράει στα σύγχρονα manual του ποδοσφαίρου.
Αν μείνεις εκεί, χάνεις όλο το νόημα.
Η αποκάλυψη του Ντάνιελ Ποντένσε για τις προπονήσεις του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στον Ολυμπιακό δεν λέει πολλά για τις τούμπες. Λέει τα πάντα για τον τρόπο με τον οποίο ο Βάσκος αντιμετώπιζε την ευθύνη της απόφασης.
Και το παράδειγμα του Κωνσταντίνου Τζολάκη είναι σχεδόν ιδανικό.
Δεν τιμωρούσε το λάθος – Τόνιζε την απόφαση
Όπως περιέγραψε ο Ποντένσε, στις ασκήσεις τελειωμάτων κάθε χαμένο γκολ ή κάθε επιλογή που δεν άρεσε στον Μεντιλίμπαρ μπορούσε να συνοδευτεί από τούμπες. Δεν υπήρχε ηλικιακή εξαίρεση. Δεν υπήρχε status. Ο 18χρονος και ο 36χρονος έμπαιναν κάτω από τον ίδιο κανόνα.
Σε μία προπόνηση, ο Τζολάκης επιχείρησε πάσα προς τον άξονα, η μπάλα χάθηκε και η συνέπεια ήταν άμεση, δέκα τούμπες εκείνη τη στιγμή, μέσα στην ίδια την άσκηση.
Κάποιος μπορεί να το δει ως τιμωρία. Δεν είναι αυτή η πιο ενδιαφέρουσα ανάγνωση.
Ο Μεντιλίμπαρ δεν μπορούσε να εξαφανίσει το λάθος από το παιχνίδι. Κανείς προπονητής δεν μπορεί. Αυτό που μπορούσε να κάνει ήταν να δώσει στο λάθος βάρος. Να το μετατρέψει σε στιγμή που μένει στο μυαλό του ποδοσφαιριστή, ώστε την επόμενη φορά η απόφαση να μη βγει μηχανικά.
Ειδικά για έναν τερματοφύλακα, αυτή η λεπτομέρεια είναι τεράστια.
Μία πάσα στον άξονα δεν είναι απλώς μία πάσα. Αν χαθεί εκεί η μπάλα, η ομάδα είναι ανοιχτή, οι αποστάσεις έχουν ήδη μεγαλώσει και ο αντίπαλος μπορεί να βρεθεί απέναντι στην εστία μέσα σε δύο δευτερόλεπτα. Το ρίσκο δεν απαγορεύεται. Πρέπει όμως να είναι υπολογισμένο.
Αυτό ακριβώς δίδασκε το περιστατικό.
Ο Τζολάκης έπρεπε να μάθει πότε να παίζει και πότε να τελειώνει τη φάση
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ζητάμε διαρκώς από τον τερματοφύλακα να συμμετέχει στο build-up. Να γίνεται έξτρα παίκτης. Να προσελκύει πίεση. Να βρίσκει τον ελεύθερο χαφ και να βοηθά την ομάδα να περάσει την πρώτη γραμμή.
Ωραία όλα αυτά. Υπάρχει όμως ένα όριο.
Ο τερματοφύλακας που θεωρεί ότι κάθε φάση πρέπει να ξεκινήσει όμορφα από χαμηλά είναι εξίσου επικίνδυνος με εκείνον που διώχνει κάθε μπάλα στα τυφλά. Η πραγματική ποιότητα βρίσκεται στη διάγνωση.
Πότε υπάρχει πάσα. Πότε δεν υπάρχει. Πότε η πίεση έχει ανοίξει χώρο. Και πότε πρέπει απλώς να τελειώσεις τη φάση και να στείλεις την μπάλα μακριά από την περιοχή σου.
Ο Μεντιλίμπαρ ήταν πάντα ξεκάθαρος σε τέτοια ζητήματα. Δεν τον ενδιέφερε το ποδόσφαιρο για το ποδόσφαιρο. Δεν ζητούσε από τον παίκτη να κάνει κάτι επειδή βρίσκεται στη μόδα. Ζητούσε να κάνει αυτό που απαιτεί η συγκεκριμένη στιγμή.
Η κακή απόφαση τον ενοχλούσε περισσότερο από την άσχημη εκτέλεση.
Αυτό είναι σημαντική διάκριση.
Το «δεν έχει σημασία το όνομα» ήταν ο πραγματικός κανόνας
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη πιο δυνατό μέσα στην αφήγηση του Ποντένσε. Η φράση ότι δεν είχε σημασία αν ο παίκτης ήταν 18 ή 36 ετών. Ούτε ποιο ήταν το όνομά του.
Εδώ βρίσκεται μεγάλο μέρος της επιτυχίας του Μεντιλίμπαρ στα αποδυτήρια.
Ο κανόνας που εφαρμόζεται μόνο στον νεαρό δεν είναι κανόνας. Είναι ιεραρχική επίδειξη δύναμης. Ο κανόνας αποκτά πραγματική αξία όταν ο βασικός, ο ακριβοπληρωμένος και ο πιτσιρικάς γνωρίζουν ότι η ίδια κακή απόφαση θα αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο.
Τότε το αποδυτήριο καταλαβαίνει ότι η αξιοκρατία δεν είναι σύνθημα.
Και αυτή η λογική έχει τεράστια σημασία για την ανάπτυξη ενός νεαρού παίκτη. Ο Μεντιλίμπαρ δεν προστάτευε τον Τζολάκη επειδή ήταν μικρός. Τον αντιμετώπιζε σαν κανονικό ποδοσφαιριστή της πρώτης ομάδας.
Αυτό είναι μεγαλύτερη ψήφος εμπιστοσύνης από εκατό δημόσιους επαίνους.
Αν απαιτείς τα ίδια από τον 21χρονο που απαιτείς από τον 31χρονο, του λες ουσιαστικά ότι θεωρείς πως ανήκει στο ίδιο επίπεδο ευθύνης.
Από τις τούμπες στα clean sheets της Premier League
Το καλύτερο κομμάτι της ιστορίας είναι φυσικά το σημερινό της φινάλε.
Ο Ποντένσε συνέδεσε το περιστατικό με την εξέλιξη του Τζολάκη, σημειώνοντας ότι ο ίδιος τερματοφύλακας έχει αρχίσει τη σεζόν στην Premier League χωρίς να έχει δεχθεί γκολ.
Και οι αριθμοί είναι πράγματι εντυπωσιακοί.
Ο Τζολάκης έχει αγωνιστεί στα τρία πρώτα παιχνίδια της Χαλ στο πρωτάθλημα και έχει κρατήσει τρία clean sheets σε ισάριθμες συμμετοχές, με μηδέν γκολ παθητικό σε 270 λεπτά. Από τα εννέα σουτ που έχουν βρει την εστία του, έχει σταματήσει και τα εννέα.
Δεν σημαίνει φυσικά ότι οι τούμπες του Μεντιλίμπαρ δημιούργησαν τον σημερινό Τζολάκη. Αυτό θα ήταν γελοία απλοποίηση.
Δείχνει όμως κάτι άλλο.
Ο ποδοσφαιριστής που σήμερα καλείται να πάρει αποφάσεις υπό την πίεση της Premier League πέρασε από ένα περιβάλλον στο οποίο κάθε τέτοια απόφαση είχε σημασία ακόμη και στην προπόνηση. Και όταν η λεπτομέρεια απαιτείται καθημερινά, κάποια στιγμή παύει να αποτελεί οδηγία του προπονητή.
Γίνεται ένστικτο του παίκτη.
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της ιστορίας του Ποντένσε.
Δεν έχει σημασία αν ο Μεντιλίμπαρ ζητούσε πέντε, δέκα ή είκοσι τούμπες.
Σημασία έχει ότι δεν άφηνε το λάθος να περάσει αδιάφορο.
Το σταματούσε. Το σημάδευε. Και μετά συνέχιζε την προπόνηση.
Γιατί τελικά ο παίκτης δεν εξελίσσεται όταν δεν κάνει λάθη.
Εξελίσσεται όταν αρχίζει να καταλαβαίνει γιατί τα έκανε.
Πώς σε έκανε να νιώσεις;
Συντακτική ή ομάδα με εξειδίκευση στα ρεπορτάζ ποδοσφαίρου και μπάσκετ για τον Ολυμπιακό
Όλα τα άρθρα →
← ΠροηγούμενοΑπό τον Ολυμπιακό στη λίστα της Φενέρ και το νέο status του Μεντιλίμπαρ
Επόμενο →Ολυμπιακός: Ο Ικάρντι είναι ευκαιρία μόνο με έναν πολύ συγκεκριμένο όρο