Ο Ολυμπιακός δεν έγινε απλώς πιο γρήγορος — Μπαίνει σε άλλη μπασκετική εποχή

Τέσσερα φιλικά δεν φτάνουν για να βγάλεις πρωταθλητή. Φτάνουν όμως για να καταλάβεις τι θέλει να γίνει μία ομάδα. Και έχοντας παρακολουθήσει από κοντά και τα τέσσερα παιχνίδια του Ολυμπιακού σε Κρήτη και Κύπρο, μία αλλαγή δεν γίνεται πλέον να κρυφτεί.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας θέλει άλλη ταχύτητα. Περισσότερες κατοχές, νωρίτερες αποφάσεις, περισσότερη πίεση πριν οργανωθεί η άμυνα και λιγότερες επιθέσεις στις οποίες όλοι περιμένουν να στηθεί το τέλειο μισό γήπεδο. Δεν πρόκειται για ένα μικρό tactical adjustment. Είναι αλλαγή φιλοσοφίας.

Και το σημαντικότερο είναι ότι δεν το κάνει επειδή ξαφνικά βαρέθηκε το μπάσκετ που τον καθιέρωσε. Το κάνει επειδή η ίδια η EuroLeague άλλαξε.

Ο Ολυμπιακός Μπάσκετ δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζει τον ρυθμό ως πολυτέλεια. Ο ρυθμός έχει γίνει όπλο πρώτης γραμμής. Παρί και Βαλένθια έσπρωξαν την κουβέντα στα άκρα και ανάγκασαν ακόμη και παραδοσιακά πιο ελεγχόμενες ομάδες να κοιτάξουν διαφορετικά το transition, τις πρώτες οκτώ δευτερόλεπτα της επίθεσης και την αξία της κατοχής πριν στηθεί η αντίπαλη άμυνα.

Η νέα EuroLeague αναγκάζει τον Ολυμπιακό να αλλάξει

Ο Εβάν Φουρνιέ το έθεσε καθαρά στη συνέντευξή του στο SPORT24. Παρί και Βαλένθια δημιούργησαν μία τάση που πλέον ακολουθούν περισσότερες ομάδες. Αυτή η φράση έχει περισσότερο μπάσκετ μέσα της από όσο φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση.

Για χρόνια το ζητούμενο ήταν να ελέγξεις το παιχνίδι. Τώρα πολλές ομάδες προσπαθούν πρώτα να το διαλύσουν. Να αυξήσουν τις κατοχές, να επιτεθούν πριν εμφανιστούν οι βοήθειες, να αναγκάσουν ψηλά κορμιά να τρέξουν προς τα πίσω και να δημιουργήσουν αποφάσεις μέσα σε δευτερόλεπτα.

Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας έχει παραδεχθεί ότι θέλει φέτος να παίξει πιο γρήγορα επειδή έχει πλέον τους κατάλληλους παίκτες. Εκεί βρίσκεται όλη η ουσία για τον Ολυμπιακό BC.

Δεν είναι αλλαγή επειδή το επιβάλλει η μόδα. Είναι αλλαγή επειδή το Ολυμπιακός ρόστερ πλέον επιτρέπει άλλες αποφάσεις.

Ο Μοντέρο μπορεί να μεταφέρει την μπάλα με ταχύτητα και να επιτεθεί πριν στηθεί το πέντε εναντίον πέντε. Ο Μίλερ ΜακΙντάιρ δίνει μέγεθος και δημιουργία σε κίνηση. Ο Ντόρσεϊ δεν χρειάζεται δεκαπέντε δευτερόλεπτα για να βρει σουτ. Ο Φουρνιέ μπορεί να εκτελέσει ή να δημιουργήσει πάνω στην πρώτη ανισορροπία.

Αυτό είναι το πραγματικό Μπάσκετ νέα τάση ρόστερ. Δεν αγοράζεις πια μόνο ταλέντο. Αγοράζεις παίκτες που μπορούν να παίξουν πριν η άμυνα προλάβει να σκεφτεί.

Η διαφορά Κρήτης και Κύπρου δεν ήταν τυχαία

Μία εβδομάδα χώριζε τα παιχνίδια της Κρήτης από εκείνα της Κύπρου. Μπασκετικά όμως η απόσταση έμοιαζε μεγαλύτερη.

Στην Κρήτη υπήρχαν ακόμη στιγμές στις οποίες η σκέψη προηγούνταν της δράσης. Οι παίκτες έψαχναν θέσεις, αποστάσεις και timing. Στην Κύπρο άρχισε να εμφανίζεται περισσότερο ένστικτο. Η πρώτη πάσα έφευγε νωρίτερα, η μπάλα περνούσε το κέντρο πιο γρήγορα και οι περιφερειακοί αναζητούσαν άμεση επίθεση στην αμυντική ανισορροπία.

Αυτό είναι το πρώτο βήμα της νέας Ολυμπιακός τακτική μπάσκετ. Όχι απλώς να τρέχεις περισσότερο. Να αναγνωρίζεις νωρίτερα πότε πρέπει να τρέξεις.

Υπάρχει τεράστια διαφορά.

Μία ομάδα μπορεί να παίζει γρήγορα και να παίζει χαζά. Να εκτελεί βιαστικά, να πετάει κατοχές και να εκθέτει την άμυνά της. Αυτό δεν είναι εξέλιξη. Είναι χάος.

Ο Μπαρτζώκας προσπαθεί να δημιουργήσει ελεγχόμενη ταχύτητα. Να αυξήσει τον ρυθμό χωρίς να παραδώσει τον έλεγχο. Εκεί θα κριθεί ολόκληρο το εγχείρημα.

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική Ολυμπιακός νέα τάση μπάσκετ. Ο Ολυμπιακός δεν προσπαθεί να γίνει Παρί. Ούτε Βαλένθια. Θα ήταν λάθος να αντιγράψει μία ξένη ταυτότητα και να πετάξει όσα έχτισε τόσα χρόνια.

Προσπαθεί να πάρει αυτό που άλλαξε το ευρωπαϊκό μπάσκετ και να το περάσει μέσα από τις δικές του αρχές.

Κυκλοφορία. Spacing. Extra pass. Κίνηση χωρίς την μπάλα. Διάβασμα της άμυνας. Μόνο που τώρα όλα πρέπει να συμβαίνουν δύο δευτερόλεπτα γρηγορότερα.

Ο Μπαρτζώκας δεν αλλάζει σύστημα — Αλλάζει το ρολόι

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο συμπέρασμα από τα τέσσερα φιλικά.

Ο Ολυμπιακός δεν εγκαταλείπει το μπάσκετ του Μπαρτζώκα. Το συμπιέζει χρονικά.

Η πάσα που γινόταν στα δεκατέσσερα δευτερόλεπτα πρέπει να γίνεται στα δεκαεπτά. Το cut πρέπει να ξεκινά νωρίτερα. Ο χειριστής πρέπει να διαβάζει το mismatch πριν η άμυνα προλάβει να το διορθώσει. Ο ψηλός πρέπει να τρέχει στο rim πριν βρεθεί απέναντί του οργανωμένο κορμί.

Γι’ αυτό και οι συζητήσεις γύρω από τις Ολυμπιακός μεταγραφές μπάσκετ δεν μπορούν πλέον να γίνονται μόνο με όρους ονομάτων και ποιότητας. Το ερώτημα για κάθε παίκτη είναι αν μπορεί να λειτουργήσει σε αυτή την ταχύτητα σκέψης.

Το ίδιο ισχύει συνολικά και για τις Euroleague μεταγραφές. Το μέγεθος παραμένει σημαντικό. Το σουτ παραμένει απαραίτητο. Η αθλητικότητα επίσης. Αλλά ο χρόνος απόφασης γίνεται πλέον προσόν σχεδόν ισάξιο με όλα τα υπόλοιπα.

Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο ο φετινός Ολυμπιακός Euroleague έχει περισσότερο ενδιαφέρον από μία απλή υπεράσπιση τίτλου.

Δεν καλείται μόνο να ξανακερδίσει.

Καλείται να εξελιχθεί ενώ βρίσκεται ήδη στην κορυφή.

Αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο από το να κυνηγάς κάποιον.

Και αν από τα τέσσερα πρώτα φιλικά πρέπει να κρατήσω μία εικόνα, δεν είναι κάποιο σκορ ούτε κάποιο εντυπωσιακό σερί. Είναι ένας Ολυμπιακός που προσπαθεί να φτάσει στην επίθεση πριν φτάσει εκεί η άμυνα.

Αν το καταφέρει χωρίς να χάσει την ακρίβειά του, τότε οι Ολυμπιακός άγριες διαθέσεις δεν θα είναι τίτλος για τον Σεπτέμβριο.

Θα είναι πρόβλημα για ολόκληρη την EuroLeague.